# Chapter 13: ชิ้นส่วนที่ขาดหาย
—
15.30 น. The Zenith ชั้น 13
อรอนงค์และวิชัยยืนอยู่หน้าห้อง 13A คุณวิศิษฏ์ หัวหน้าผู้จัดการ เปิดประตูให้
ห้องยังคงเหมือนเดิม เทปกั้นที่เกิดเหตุยังอยู่ รอยเลือดจางๆ ยังเห็นบนโซฟา
อรอนงค์เดินเข้าไป มองรอบๆ อย่างช้าๆ ละเอียด
วิชัยตามเข้าไป ถือกล้องถ่ายรูป
«ท่านผู้กำกับอยากตรวจอะไรครับ?» วิชัยถาม
«โซ่กันขโมย» อรอนงค์พูด «ฉันอยากตรวจโซ่กันขโมย»
เธอเดินไปที่ประตู มองโซ่กันขโมยที่ติดอยู่ตรงขอบประตู
โซ่สีเงิน แข็งแรง ติดอยู่จากภายใน
อรอนงค์คุกเข่าลง มองอย่างใกล้ชิด
«วิชัย มีกล้องขยายไหม?»
«มีครับ» วิชัยหยิบกล้องขยายมาให้
อรอนงค์ใช้กล้องส่องดูโซ่
สีของโลหะ ความมันของพื้นผิว ความใหม่ของสกรู
«โซ่นี้ใหม่มาก» เธอพูด
«ครับ?» วิชัยไม่เข้าใจ
«โซ่กันขโมยตัวนี้ใหม่กว่าอุปกรณ์อื่นในห้อง» อรอนงค์พูด «สกรูยังไม่มีสนิม โลหะยังมันอยู่ ไม่มีรอยขีดข่วน»
วิชัยก้มมอง «จริงครับ»
อรอนงค์ยืนขึ้น
«คุณวิศิษฏ์» เธอเรียก «โซ่กันขโมยตัวนี้ติดตั้งเมื่อไหร่คะ?»
วิศิษฏ์เดินเข้ามาใกล้ มองโซ่
«อืม…» เขาคิด «ผมไม่แน่ใจครับ คอนโดนี้สร้างเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ห้องนี้เป็นห้องพิเศษของคุณชัยพร เขาติดตั้งอุปกรณ์เองหมด»
«แล้วโซ่นี้เหมือนโซ่อื่นๆ ในอาคารไหมคะ?» อรอนงค์ถาม
วิศิษฏ์มองอย่างใกล้ชิด
«ไม่เหมือนครับ» เขาพูด «โซ่ในห้องอื่นๆ เป็นแบบเก่า สีดำ ส่วนตัวนี้เป็นแบบใหม่ สีเงิน»
อรอนงค์และวิชัยมองกัน
«หมายความว่ามีคนเปลี่ยนโซ่» วิชัยพูด «และพรพิมลซื้อโซ่กันขโมยเมื่อวันที่ 5 มกราคม…»
«ใช่» อรอนงค์พูด «และเราพบว่าพรพิมลซื้อโซ่กันขโมยเมื่อวันที่ 5 มกราคม»
«ครับ สองสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุ»
อรอนงค์เดินไปที่ตรงกลางห้อง มองพรม
พรมสีเบจ นุ่ม หนา มีรอยเลือดจางๆ ตรงตำแหน่งที่ศพนอนอยู่
เธอคุกเข่าลง มองพรมอย่างละเอียด
«วิชัย ไฟฉายมีไหม?»
«มีครับ» วิชัยส่งไฟฉายมาให้
อรอนงค์ส่องไฟดูพรม เอียงมุมต่างๆ มองเส้นใยของพรม
แล้วเธอก็เห็น
รอยถลอกเล็กๆ บนพรม ตรงระหว่างโซฟากับห้องนอน
เส้นใยพรมโค้งไปทางเดียวกัน เหมือนมีอะไรหนักๆ ถูกลากผ่าน
«วิชัย ดูนี่» เธอชี้
วิชัยก้มมอง
«รอยลากครับ» เขาพูด «เหมือนมีอะไรถูกลากจากห้องนอนมายังโซฟา»
«ศพ» อรอนงค์พูดเบาๆ «ชัยพรไม่ได้ตายบนโซฟา เขาตายในห้องนอน แล้วมีคนลากศพมาวางที่โซฟา»
ความเงียบ
วิชัยมองอรอนงค์
«นั่นหมายความว่า…» เขาพูด
«ห้องปิดตายถูกจัดฉาก» อรอนงค์พูด «ฆาตกรฆ่าเขาในห้องนอน แล้วลากศพมาโซฟา ทำให้ดูเหมือนเขานั่งตาย แล้วติดโซ่กันขโมยจากภายใน สร้างห้องปิดตายปลอม»
วิชัยนิ่งไป สมองกำลังประมวลผลความหมายของประโยคนั้น
«ห้องปิดตาย… ที่เราคิดว่าเป็นปริศนาที่ไม่มีทางแก้» เขาพูดช้าๆ «มันเป็นแค่ละครที่เธอจัดฉากไว้ตั้งแต่ต้น?»
«ใช่» อรอนงค์พูด «เธอทำให้เราเสียเวลาพยายามหาทางเข้าออก พยายามหาว่ามีใครปีนเข้ามาจากไหน แต่ความจริงคือ เธออยู่ในห้องตั้งแต่ต้น ฆ่าเขา ติดโซ่ปลอม แล้วปีนเชือกลงไปห้องล่าง»
«โซ่กันขโมยใหม่นี่แหละครับ» วิชัยพูด «หลักฐานชิ้นสำคัญที่พิสูจน์ว่าเธอวางแผนล่วงหน้า»
«ถูกต้อง» อรอนงค์พูด «แต่เธอก็พลาด — ลืมว่าโซ่เดิมไม่เหมือนโซ่ใหม่ ลืมว่ารอยถลอกบนพรมบอกความจริงได้»
«งั้นเราต้องเช็คห้องนอนครับ» วิชัยพูด «ถ้าเขาตายที่นั่น อาจจะมีหลักฐานเพิ่มเติม»
อรอนงค์พยักหน้า พวกเขาเดินเข้าไปในห้องนอน
ห้องกว้าง เตียงใหญ่ ผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบร้อย ตู้เสื้อผ้า โต๊ะทำงาน
วิชัยใช้ไฟฉายส่องดูพื้น มองหารอยเลือด
ที่ข้างเตียง เขาเห็นรอยเลือดจางๆ บนพรม
«ท่านผู้กำกับครับ ตรงนี้มีรอยเลือด» เขาชี้
อรอนงค์เดินมาดู «นี่คือจุดที่เขาถูกแทง»
วิชัยมองรอบๆ อย่างละเอียด เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน เช็คใต้เตียง ข้างตู้
แล้วเขาก็เห็นอะไรบางอย่าง
ที่มุมห้อง หลังม่านหนาที่ปิดช่องแอร์เก่า มีกระเป๋าผ้าสีดำเล็กๆ ยัดซ่อนอยู่ในซอกระหว่างผนังกับท่อแอร์ — ตำแหน่งที่ทีมนิติเวชไม่ได้ค้นครั้งแรก เพราะตอนนั้นเน้นตรวจบริเวณโซฟาที่พบศพ ไม่ได้ตรวจห้องนอนละเอียด
เขาเดินไปหยิบขึ้นมา เปิดซิป
ข้างในมีผ้าเช็ดมือสีขาว ห่อของแข็งๆ
วิชัยระวังหยิบออกมา
เป็นมีดพับ ด้ามสีดำ ใบมีดยาวประมาณ 8-10 เซนติเมตร
มีรอยเลือดแห้งติดอยู่
«ท่านผู้กำกับ!» วิชัยเรียก «เจอแล้วครับ!»
อรอนงค์หันมา ตาเธอเบิกกว้าง
«มีด» เธอพูด
วิชัยถือมีดอย่างระวัง «อยู่ในกระเป๋าหลังม่านครับ มีรอยเลือดติดอยู่»
อรอนงค์เดินมาดูอย่างใกล้ชิด «มีดพับ ใบมีดยาว 8-10 เซนติเมตร คมทั้งสองข้าง ตรงกับรายงานชันสูตร»
«ฆาตกรซ่อนไว้ในซอกท่อแอร์ครับ» วิชัยพูด «คงตั้งใจจะกลับมาเอาทีหลัง แต่ไม่มีโอกาส เพราะเรายึดห้องไว้เป็นที่เกิดเหตุแล้ว»
«ต้องส่งตรวจ DNA ทันที» อรอนงค์พูด «ถ้ามี DNA ของพรพิมลบนมีด เราก็จะมีหลักฐานแข็งแรงที่สุด»
วิชัยหยิบถุงหลักฐานมาใส่มีดอย่างระมัดระวัง «ครับ ผมจะส่งให้สมพรตรวจเลยครับ»
เขาหยิบโทรศัพท์โทรออก «สวัสดีครับ ร.ต.ท. สมพร ผมวิชัยครับ เราเจอมีดที่ใช้ฆ่าแล้วครับ มีรอยเลือดติดอยู่ ต้องการตรวจ DNA ด่วนครับ»
เสียงสมพรตอบมา «ได้ครับ ส่งมาเลย ผมจะเร่งตรวจให้ได้ผลภายในวันพรุ่งนี้เช้าครับ»
«ได้ครับ ส่งมาเลย» สมพรพูด «ผมจะเร่งตรวจ DNA เลือด ลายนิ้วมือ ทุกอย่าง ให้ได้ผลภายในพรุ่งนี้เช้าครับ»
«ขอบคุณมากครับ สมพร» วิชัยพูด
วิชัยวางสาย หันมาบอกอรอนงค์ «สมพรจะตรวจให้เร็วที่สุดครับ»
«ดี» อรอนงค์พูด «นอกจากนั้น ให้ธนาเช็คข้อมูลเพิ่มเติมด้วย ดูว่าพรพิมลซื้อมีดนี้ที่ไหน เมื่อไหร่»
«ครับ ผมจะโทรหาธนาเลย»
วิชัยกดโทรอีกครั้ง «สวัสดีครับ ธนา ผมวิชัยครับ เราเจอมีดแล้ว ช่วยเช็คประวัติการซื้อของพรพิมลอีกครั้งได้ไหมครับ ดูว่าเธอซื้อมีดพับหรือของคมอะไรบ้าง»
«ได้ครับ รอแป๊บนะครับ» เสียงธนาตอบ เสียงคีย์บอร์ดดังจากอีกฟาก
ไม่นานนัก ธนาพูดขึ้น «เจอครับ วันที่ 8 มกราคม พรพิมลซื้อของที่ร้านเอาท์ดอร์ โปรอีกครั้ง ยอดเงิน 850 บาท พนักงานร้านเช็คแล้วบอกว่าเธอซื้อมีดพับอเนกประสงค์สีดำครับ»
«วันที่ 8 มกราคม» วิชัยพูด «หนึ่งสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุครับ»
«ถูกต้องครับ» ธนาพูด «เธอเตรียมทุกอย่างล่วงหน้า เชือก โซ่ มีด ทุกอย่างครับ»
«และที่น่าสนใจครับ» ธนาพูดต่อ «เธอซื้อทีละชิ้น ห่างกัน 3 วัน คนละร้าน — ระมัดระวังมาก แต่ลืมว่าใช้บัตรเครดิตทุกครั้ง นั่นคือจุดอ่อนครับ»
«ขอบคุณมากครับ ธนา» วิชัยพูด
วิชัยวางสาย หันมาบอกอรอนงค์ «ได้แล้วครับ พรพิมลซื้อมีดพับวันที่ 8 มกราคม หนึ่งสัปดาห์ก่อนเกิดเหตุ»
อรอนงค์พยักหน้าช้าๆ «ตอนนี้เรามีหลักฐานครบแล้ว ซื้อเชือก ซื้อโซ่ ซื้อมีด ทุกอย่างวางแผนล่วงหน้า แล้วมีดที่ใช้ฆ่าอยู่ในมือเราแล้ว ถ้า DNA ตรงกับพรพิมล เราจะจับเธอได้แน่นอน»
«แต่ฆาตกรออกไปได้อย่างไรครับ?» วิชัยถาม
«ระเบียง» อรอนงค์ตอบ «เธอออกทางระเบียง»
เธอเดินไปที่ประตูกระจกระเบียง เปิดออกไป
ระเบียงเล็กๆ มีโต๊ะ เก้าอี้ ราวกันตก
อรอนงค์เดินไปที่ราว มองลงไป
มองเห็นห้อง 12B ข้างล่าง
ระยะทางสามเมตร
«วิชัย เอากล้องขยายมา» เธอสั่ง
วิชัยเดินมาส่งกล้อง
อรอนงค์ใช้กล้องส่องดูราวอย่างละเอียด
ที่มุมหนึ่ง เธอเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ
และที่อีกมุม เธอเห็นใยเชือกสีน้ำเงินติดอยู่
แต่ยังมีอะไรบางอย่าง
เธอมองดูอย่างใกล้ชิดยิ่งขึ้น
รอยถลอกบนพื้นคอนกรีต เบาๆ เล็กๆ เกือบมองไม่เห็น
เหมือนเกิดจากตะขอเชือก หรือคาราบิเนอร์
«เจอแล้ว» เธอพูด
«เจออะไรครับ?» วิชัยเดินมาดู
«ร่องรอยที่ฆาตกรทิ้งไว้» อรอนงค์พูด «รอยขีดข่วน ใยเชือก รอยถลอก ทุกอย่างบอกว่ามีคนใช้เชือกปีนลงจากที่นี่»
«ปีนลงไปห้อง 12B» วิชัยพูด
«ใช่» อรอนงค์พูด
เธอยืนขึ้น มองออกไปที่กรุงเทพฯ ยามบ่าย แดดเริ่มลับขอบฟ้า ท้องฟ้าสีส้ม
«ตอนนี้เรารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น» อรอนงค์พูด
«ครับ» วิชัยพูด «พรพิมลฆ่าชัยพรในห้องนอน ลากศพมาโซฟา ติดโซ่กันขโมย ปีนเชือกลงไปห้อง 12B»
«ถูกต้อง» อรอนงค์พูด
«แต่เรายังขาดหลักฐานครับ» วิชัยพูด «เชือก ไม่เจอ และเธอจะไม่ยอมรับง่ายๆ»
อรอนงค์นิ่งไป
«เราต้องเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง» เธอพูด «คราวนี้เราจะใช้หลักฐานทั้งหมดที่มี กดดันเธอจนเธอหลุดคำ หรือยอมรับ»
«ครับ» วิชัยพูด «ผมจะเตรียมทุกอย่าง»
อรอนงค์มองห้อง 13A อีกครั้ง
ห้องที่เคยดูเป็นปริศนา ตอนนี้ความจริงชัดเจนแล้ว
ไม่มีปาฏิหาริย์ ไม่มีเวทมนตร์
มีเพียงแผนการที่ละเอียด และการดำเนินการที่รอบคอบ
แต่ไม่ว่าจะวางแผนมาดีแค่ไหน
ความจริงก็ยังคงเป็นความจริง
และความจริงจะปรากฏในที่สุด
—
เย็นวันเดียวกัน 18.00 น.
อรอนงค์และวิชัยนั่งอยู่ในรถ จอดอยู่หน้า The Zenith
อรอนงค์มองขึ้นไปที่ชั้น 12 และ 13
หน้าต่างมืดมิด
«พรุ่งนี้เราจะเรียกเธอมาที่โรงพัก» อรอนงค์พูด «เผชิญหน้ากับหลักฐานทั้งหมด»
«ครับ» วิชัยพูด «ท่านผู้กำกับคิดว่าเธอจะยอมรับไหมครับ?»
อรอนงค์นิ่งไป
«อาจจะ» เธอพูด «ถ้าเธอรู้สึกว่าไม่มีทางหนี เธออาจจะยอมรับ»
«แต่ถ้าเธอไม่ยอมรับล่ะครับ?»
«เราก็ยังมีหลักฐาน» อรอนงค์พูด «รายการบัตรเครดิต รอยถลอกบนพรม โซ่กันขโมยใหม่ รอยขีดข่วนบนราว ใยเชือก»
«แต่ไม่มีตัวเชือกครับ» วิชัยพูด
«ไม่มีก็ไม่เป็นไร» อรอนงค์พูด «หลักฐานที่มีก็เพียงพอแล้ว»
เธอหยุดพูด มองขึ้นไปที่ชั้น 12
หน้าต่างห้อง 12B เปิดม่าน มีแสงไฟอ่อนๆ
พรพิมลอยู่ข้างใน คนเดียว
เธอรู้ไหมว่าตำรวจใกล้จะจับเธอได้แล้ว?
เธอกำลังคิดอะไรอยู่?
เธอกลัวไหม?
หรือเธอยังเย็นชาเหมือนเดิม?
«กลับโรงพักก่อน» อรอนงค์พูด «พรุ่งนี้จะเป็นวันสำคัญ»
«ครับ»
รถออกจาก The Zenith
นอกหน้าต่าง กรุงเทพฯ ยามค่ำ แสงไฟเริ่มสว่างทั่วเมือง
ชีวิตเดินต่อ ผู้คนเดินทาง รถติด
ไม่มีใครรู้ว่าในตึกหนึ่ง มีความลับที่ใกล้จะถูกเปิดเผย
ไม่มีใครรู้ว่าความยุติธรรมใกล้จะมาถึง
—
**End of Chapter 13**
—
**Word Count**: ~2,000 words
**Clues Revealed**:
– **โซ่กันขโมยใหม่** → ติดตั้งทีหลัง ไม่ใช่ของเดิม (ตรงกับที่พรพิมลซื้อ 5 ม.ค.)
– **รอยถลอกบนพรม** → ศพถูกลากจากห้องนอนมาโซฟา!
– **รอยถลอกบนพื้นระเบียง** → จากตะขอเชือก/คาราบิเนอร์
– **Locked room ถูก “staged”** → ฆาตกรฆ่าในห้องนอน แล้วจัดฉากห้องปิดตาย
**Major Breakthrough**:
– อรอนงค์เข้าใจกลไกทั้งหมดแล้ว:
1. พรพิมลฆ่าชัยพรในห้องนอน
2. ลากศพมานั่งโซฟา
3. ติดโซ่กันขโมย (ซื้อมาใหม่) จากภายใน
4. ปีนเชือกลงไปห้อง 12B
5. ทำเป็นไม่รู้เมื่อเช้าวันรุ่งขึ้น
**Next**: เผชิญหน้าครั้งสุดท้าย — อรอนงค์จะกดดันพรพิมลด้วยหลักฐานทั้งหมด