# Chapter 17: รอยร้าวที่มองไม่เห็น
—
16.00 น. — สถานีตำรวจ ห้องประชุมกองสืบสวน
พล.ต.ต.ประยุทธ์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ แขนกอดอก
อรอนงค์ยืนอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายและแผนผัง
วิชัยนั่งอยู่ด้านข้าง พร้อมแฟ้มเอกสาร
«สามสิบนาที» ประยุทธ์พูด «ฉันให้เวลาคุณอธิบายว่าห้องปิดตายจากภายในได้อย่างไร ถ้าฉันไม่เชื่อ อัยการจะโยนคดีนี้ทิ้ง»
อรอนงค์พยักหน้า
«เพียงพอค่ะ»
—
เธอหยิบรูปถ่ายราวกันตกชั้น 13 ติดบนกระดาน
«ทุกอย่างเริ่มจากรอยนี้ค่ะ» เธอชี้ไปที่รอยขีดข่วนสีเทาเข้ม กว้างประมาณเซนติเมตร
ประยุทธ์เพ่งมอง
«รอยขีดข่วนบนราว» เขาพูด «แล้วไง?»
«นิติวิทยาศาสตร์ยืนยันว่าเกิดจากเชือกไนลอนค่ะ» อรอนงค์วางรายงานลง «แบบเดียวกับที่พบใยสีน้ำเงินค้างอยู่»
«แบบเดียวกับที่พรพิมลซื้อจากร้าน Peak Outdoor Gear วันที่ 10 มกราคม»
ประยุทธ์หยิบรายงานขึ้นมาอ่าน
«เชือกปีนเขา» เขาพูด «ยาว 10 เมตร»
«ค่ะ ระยะจากราวชั้น 13 ลงมาถึงระเบียงชั้น 12 เท่ากับ 3 เมตรค่ะ» อรอนงค์พูด «ยาวเกินพอ»
«คุณจะบอกฉันว่าผู้หญิงอายุ 45 ปีปีนลงเชือก 3 เมตรกลางดึกได้?» ประยุทธ์เอียงตัวไปข้างหน้า
«ไม่ใช่แค่บอกค่ะ» อรอนงค์ตอบ «ดิฉันพิสูจน์ได้»
—
เธอวางรูปถ่ายถัดไป — ฝ่ามือของพรพิมล
รอยเชือกเสียดสี ชัดเจน ทั้งสองข้าง
«รอยนี้เกิดจากการจับเชือกไนลอนแล้วปล่อยน้ำหนักตัวลงค่ะ» อรอนงค์อธิบาย «ลักษณะเฉพาะ ไม่เกิดจากกิจกรรมอื่น»
«แล้วเธอจะอ้างว่าไปปีนเขาก็ได้» ประยุทธ์แย้ง
«พรพิมลไม่เคยปีนเขาค่ะ» วิชัยเปิดแฟ้ม «ครับ เราเช็คประวัติทั้งหมดแล้ว ไม่มีสมาชิกคลับปีนเขา ไม่มีอุปกรณ์ปีนเขาในห้อง ไม่เคยโพสต์เรื่องปีนเขาที่ไหนเลย»
«มีเพียงใบเสร็จจากร้านเชือกค่ะ» อรอนงค์เสริม «ร้านเดียว ครั้งเดียว วันที่ 10 มกราคม — สี่วันก่อนฆาตกรรม»
ประยุทธ์วางรายงานลง ยังไม่พูด
—
อรอนงค์เปลี่ยนภาพบนกระดาน เป็นแผนผังตึก — ตัดขวาง แสดงชั้น 12 และ 13
«ขั้นตอนค่ะ» เธอพูด
«22.50 น. — พรพิมลออกจากห้อง 12B โดยกดปุ่มจากข้างใน ระบบไม่บันทึกการออก»
«22.55 น. — เข้าระบบปิด CCTV ด้วยรหัส chaiporn ที่แอบจดไว้»
«22.58 น. — ใช้คีย์การ์ดสำรองเข้าห้อง 13A»
เธอหยุด
«ชัยพรอยู่ในห้องนอน» เธอพูดต่อ «เขาไม่สงสัย ไม่ระวัง»
«พรพิมลแทงเขาด้วยมีดพับ ครั้งเดียว ตรงหัวใจ»
ประยุทธ์ยกมือขึ้น
«มีด» เขาพูด «มีดอยู่ไหน?»
ห้องเงียบ
อรอนงค์มองวิชัย วิชัยเปิดแฟ้มอีกหน้า
«พรพิมลให้การว่าซ่อนมีดไว้ในซอกท่อแอร์หลังม่านห้องนอนครับ» วิชัยอ่าน «ทีมนิติเวชค้นพบมีดตรงจุดที่ระบุ ส่งตรวจ DNA แล้ว ตรงกับเหยื่อ»
«มีดพับใบเดี่ยว คมเรียบ ลึก 12 เซนติเมตร สอดคล้องกับบาดแผลที่นิติเวชรายงานค่ะ» อรอนงค์เสริม
ประยุทธ์พยักหน้าช้าๆ
«อาวุธมี DNA มี» เขาพูด «ดี»
«มีประวัติการซื้อมีดพับจากร้านค้าออนไลน์ วันที่ 8 มกราคมค่ะ» วิชัยเสริม «ใบเสร็จยืนยัน»
ประยุทธ์พยักหน้าช้าๆ แต่ยังไม่ปล่อย
«ต่อไป»
—
«หลังฆาตกรรม» อรอนงค์พูดต่อ «พรพิมลลากศพจากห้องนอนมาที่โซฟา จัดท่าให้ดูเป็นธรรมชาติ»
«เช็ดเลือดในห้องนอน เช็ดลายนิ้วมือ เอามีดเก็บ»
«แล้วล็อคโซ่กันขโมยจากข้างใน — โซ่ที่เธอแอบติดไว้ตั้งแต่วันที่ 11 มกราคม»
ประยุทธ์ยกคิ้ว
«ติดโซ่ไว้ล่วงหน้าถึงสามวัน?»
«ค่ะ ตอนที่ชัยพรไม่อยู่ค่ะ» อรอนงค์พูด «เธอมีคีย์การ์ดสำรอง เข้าออกได้ตลอด»
«ชัยพรไม่สังเกตเห็นโซ่?»
«โซ่อยู่ด้านในสุดของประตูค่ะ» วิชัยอธิบาย «สีเดียวกับกรอบประตู ชัยพรกลับดึกทุกคืน เหนื่อย ไม่สังเกต»
ประยุทธ์กอดอก พิจารณา
—
«หลังล็อคโซ่» อรอนงค์พูด «ห้องปิดตายจากภายในแล้ว ประตูเปิดจากข้างนอกไม่ได้»
«แต่พรพิมลยังอยู่ข้างใน»
เธอชี้แผนผัง
«เธอไปที่ระเบียง ผูกเชือกที่ราวกันตกด้วยปมเงื่อนแบบโบว์ไลน์ดัดแปลง — แน่นพอรับน้ำหนัก แต่ดึงจากปลายอีกข้างแล้วคลายได้»
«เธอปีนลงไปถึงระเบียงชั้น 12 ดึงเชือกคลาย เก็บเข้ากระเป๋า»
«เข้าห้อง 12B ด้วยคีย์การ์ดปกติ เวลา 23.30 น. — ระบบบันทึกไว้»
«ทุกอย่างใช้เวลาไม่ถึง 30 นาที» อรอนงค์สรุป
—
ประยุทธ์ลุกขึ้นยืน เดินไปมา
ห้องเงียบ
«ปมเชือก» เขาพูดในที่สุด «คุณบอกว่าปมแน่นพอรับน้ำหนัก แต่ดึงจากข้างล่างแล้วคลาย»
«ค่ะ»
«พิสูจน์ได้?»
อรอนงค์หันไปมองวิชัย วิชัยเปิดกระเป๋า หยิบเชือกไนลอนสีน้ำเงินออกมา
«เชือกแบบเดียวกัน ซื้อจากร้านเดียวกันครับ» วิชัยพูด
เขาผูกเชือกที่ขาโต๊ะประชุม ด้วยปมเดียวกัน
«ลองดูครับ»
ประยุทธ์มองปม แล้วดึงปลายเชือก
ปมคลาย เชือกหลุดลงมา
เขามองเชือกในมือ
มองอรอนงค์
«สามสิบนาทียังไม่หมดเลยค่ะ» เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ประยุทธ์นิ่งไปนาน
แล้วพยักหน้า
«ส่งสำนวนให้อัยการ» เขาสั่ง
เขาเดินไปที่ประตู หยุด หันกลับมา
«ดีมากครับ ผู้กำกับ» เขาพูด เสียงเบา
แล้วเดินออกไป
—
ห้องเงียบ
วิชัยหายใจออก
«หืม ผมกลัวว่าท่านจะไม่เชื่อครับ» เขาพูด
อรอนงค์ม้วนเชือกเก็บ
«หลักฐานพูดเองค่ะ» เธอตอบ «เราแค่ให้มันพูด»
เธอมองแผนผังบนกระดานอีกครั้ง
แผนที่สมบูรณ์แบบ
เกือบสมบูรณ์แบบ
«ไม่มีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบค่ะ» เธอพูดเบาๆ
«มีเพียงอาชญากรรมที่ยังไม่ถูกไข»
เธอปิดไฟกระดาน
เดินออกจากห้อง
—
**จบบทที่ 17**
—
⬅️ บทก่อนหน้า: บทที่ 16 — การสารภาพ
📚 บทต่อไป: บทที่ 18 — แรงจูงใจ