# Chapter 19: แรงจูงใจที่แท้จริง
—
เย็นวันเดียวกัน 17.00 น.
อรอนงค์เดินลงไปที่ห้องกักขัง
พรพิมลนั่งอยู่บนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง
«ขอโทษค่ะ» อรอนงค์พูด «รบกวนสักครู่»
พรพิมลหันมา
«คุณตำรวจ» เธอพูด «มาทำอะไรคะ?»
«อยากคุยกับคุณ» อรอนงค์พูด «นอกบันทึกทางราชการ»
พรพิมลยิ้มเศร้าๆ
«เชิญนั่งค่ะ»
อรอนงค์นั่งลง
«ฉันอยากถามคุณอะไรบางอย่าง» เธอพูด «คำถามที่ฉันยังไม่เข้าใจ»
«อะไรคะ?»
«ทำไมคุณถึงต้องฆ่า?» อรอนงค์ถาม «คุณมีทางเลือกอื่น หย่า ฟ้องร้อง ทำไมถึงต้องฆ่า?»
พรพิมลนิ่งไป
แล้วเธอหายใจออกยาวๆ
«คุณอยากรู้จริงๆ หรือคะ?» เธอถาม
«ใช่» อรอนงค์ตอบ
พรพิมลมองเพดาน
«ตอนที่ดิฉันแต่งงานกับชัยพร» เธอเริ่มพูด «ดิฉันคิดว่าดิฉันเจอความรักแท้แล้ว»
«เขาเก่ง หล่อ ร่ำรวย ใจดี»
«เขาสัญญาว่าจะดูแลดิฉันตลอดไป»
«และดิฉันก็เชื่อเขา»
เธอหยุด มองมือของเธอ
«แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป» เธอพูดต่อ «หลังแต่งงาน เขาเริ่มทำงานมากขึ้น กลับบ้านดึกขึ้น»
«เขาบอกว่ากำลังสร้างธุรกิจ ต้องทุ่มเท»
«และดิฉันก็เข้าใจ รอ อดทน»
«หนึ่งปีผ่านไป สองปี สามปี»
«เขาไม่เคยมีเวลาให้ดิฉันเลย»
«แล้วดิฉันก็ค้นพบ» เธอพูดเบาลง «เขามีคนอื่น»
«เลขานุการของเขา»
«หญิงสาวอายุ 28 สวย ใสสะอาด»
อรอนงค์นิ่งฟัง
«ตอนแรกดิฉันโกรธมาก» พรพิมลพูดต่อ «อยากจะตบหน้าเขา อยากจะเผชิญหน้า»
«แต่แล้วดิฉันก็คิดว่า อาจจะเป็นแค่ชั่วคราว เขาอาจจะกลับมา»
«ดังนั้นดิฉันจึงเก็บงำ ทำเป็นไม่รู้»
«หกเดือนผ่านไป»
«เขายังคงมีความสัมพันธ์กับเธอ»
«และดิฉันก็ยังคงทำเป็นไม่รู้»
«แล้วสามสัปดาห์ก่อน» เธอหยุด น้ำตาเริ่มไหล «เขาบอกดิฉันว่า เลขานุการตั้งครรภ์»
«เขาจะรับผิดชอบ»
«เขาถามดิฉันว่า ยอมหย่าไหม»
ความเงียบ
«ดิฉันถามเขาว่า ดิฉันจะได้อะไร?» พรพิมลพูด «เขาบอกว่าจะให้เงิน 10 ล้าน»
«10 ล้าน» เธอหัวเราะเย็นๆ «สำหรับสามปีที่ดิฉันเสียไป สำหรับความอดทนทั้งหมด สำหรับหัวใจที่แตก»
«10 ล้าน»
«ขณะที่เขามีทรัพย์สิน 500 ล้าน»
«ตอนนั้นดิฉันรู้แล้ว» เธอพูด «ดิฉันไม่มีค่าอะไรในสายตาเขา»
«ดิฉันแค่ของที่เขาจะทิ้ง»
«และดิฉันก็ตัดสินใจ»
«ถ้าหย่า ดิฉันจะได้แค่ 10 ล้าน»
«แต่ถ้าเขาตาย ดิฉันจะได้มรดกทั้งหมด»
«ดังนั้นดิฉันจึงเลือกที่จะฆ่า»
อรอนงค์มองเธอ
«คุณคิดว่านั่นยุติธรรมหรือคะ?» เธอถาม
«ยุติธรรม» พรพิมลพูด «สำหรับดิฉัน มันยุติธรรม»
«เขาทรยศดิฉัน ทำลายชีวิตดิฉัน»
«ดิฉันแค่ทำในสิ่งที่จำเป็น»
«แต่คุณฆ่าคน» อรอนงค์พูด
«ดิฉันรู้» พรพิมลพูด «และดิฉันจะรับโทษ»
«แต่ดิฉันไม่เสียใจ»
«เขาสมควรได้รับ»
อรอนงค์นิ่งไป
«คุณเคยคิดไหมคะ» เธอพูด «ว่าถ้าคุณหย่า คุณจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้»
«คุณยังอายุ 45 ยังสวย ยังมีอนาคต»
«แต่ตอนนี้คุณจะเข้าคุก 20-30 ปี»
«คุณจะสูญเสียทุกอย่าง»
พรพิมลนิ่งไป
«ดิฉันรู้» เธอพูดเบาๆ «แต่อย่างน้อยดิฉันก็ได้ทำในสิ่งที่ดิฉันต้องทำ»
«อย่างน้อยเขาก็ได้รับการลงโทษ»
«นั่นเพียงพอแล้ว»
อรอนงค์ยืนขึ้น
«ขอบคุณที่คุยกับฉันค่ะ» เธอพูด
«ค่ะ» พรพิมลพูด
อรอนงค์เดินไปที่ประตู
แล้วเธอหันกลับมา
«คุณพรพิมล» เธอพูด
«ค่ะ?»
«ฉันหวังว่าสักวัน» อรอนงค์พูด «คุณจะเข้าใจว่าความยุติธรรมจริงๆ ไม่ใช่การแก้แค้น»
«ความยุติธรรมจริงๆ คือการให้อภัย»
พรพิมลนิ่งไป
«บางทีสักวัน» เธอพูดเบาๆ «แต่ไม่ใช่วันนี้»
อรอนงค์พยักหน้า เดินออกไป
ประตูปิด
พรพิมลนั่งคนเดียวในห้องกักขัง
น้ำตาไหลออกมา
ครั้งแรกที่เธอร้องไห้จริงๆ
ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ฆ่า
แต่เพราะเสียใจที่ความรักของเธอจบลงแบบนี้
—
**End of Chapter 19**
—
**Word Count**: ~1,500 words
**Major Development**:
– พรพิมลเล่าเรื่องราวทั้งหมด — จากความรักถึงการทรยศ
– **แรงจูงใจ ที่แท้จริง**: ไม่ใช่แค่โกรธ แต่รู้สึก**ไร้ค่า** + **ถูกทิ้ง**
– 10 ล้าน (หย่า) vs 500 ล้าน (มรดก) → เลือกฆ่า
– «ดิฉันไม่เสียใจ เขาสมควรได้รับ»
– อรอนงค์: «ความยุติธรรมจริงๆ คือการให้อภัย»
– พรพิมลร้องไห้ — ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ฆ่า แต่เสียใจที่**ความรักจบแบบนี้**
**Next**: บทที่ 20 — บทส่งท้าย (จบเรื่อง — aftermath, ความยุติธรรม, ชีวิตเดินต่อ)
⬅️ บทก่อนหน้า: คดีปิดตายบนชั้น 13 — บทที่ 18: กลไกการฆาตกรรม
📚 บทต่อไปเร็วๆ นี้…