# Chapter 2: สถานที่เกิดเหตุ
—
อรอนงค์ยืนอยู่นอกห้อง 13A มองเจ้าหน้าที่นิติเวชสามคนทำงาน พวกเขาสวมชุดป้องกันสีขาว เคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง กล้องถ่ายรูปแว็บวาบเป็นระยะ
«ท่านผู้กำกับ ครับ» วิชัยเดินมาจากทางลิฟต์ ถือแท็บเล็ตในมือ «ผมดูภาพบันทึกจาก CCTV เบื้องต้นแล้ว»
«เห็นอะไร?»
«ตั้งแต่เมื่อคืน 23.00 น. จนถึงเช้านี้ ไม่มีใครเข้าออกทางเดินนี้เลยครับ» วิชัยเปิดแท็บเล็ตให้อรอนงค์ดู หน้าจอแสดงภาพทางเดินว่างเปล่า «กล้องตัวนี้ติดทำงานตลอด 24 ชั่วโมง»
อรอนงค์จ้องดูหน้าจอ ภาพเคลื่อนไหวเร็วขึ้น เวลาผ่านไป 23.00 น. 24.00 น. 01.00 น. ทางเดินยังคงว่างเปล่า ไม่มีใครเดินผ่าน
«คุณชัยพรเข้าห้องตอนไหน?»
«22.35 น. ครับ» วิชัยเลื่อนหาช่วงเวลา หน้าจอแสดงภาพชายวัยกลางคนเดินมาจากลิฟต์ สูทสีเข้ม ถือกระเป๋าเอกสาร เขาใช้ บัตรผ่านประตู เปิดประตูห้อง 13A เดินเข้าไป ประตูปิด
«หลังจากนั้น?»
«ไม่มีอะไรเลยครับ จนกระทั่งเช้านี้คุณสมพงษ์มาเคาะประตู»
อรอนงค์นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง «เซิร์ฟเวอร์บันทึกภาพเก็บไว้ที่ไหน?»
«ชั้น 1 ครับ ห้องควบคุม»
«ใครบ้างที่มีสิทธิ์เข้าถึง?»
«มีเพียงสามคนครับ» วิชัยตอบ «คุณสมพงษ์ หัวหน้ารักษาความปลอดภัย หัวหน้าผู้จัดการคุณวิศิษฏ์ และคุณชัยพร»
«คุณชัยพรมีรหัสทำไม?»
«เขาเป็นลูกบ้าน VIP ครับ พักห้อง 13A ขอรหัสเพื่อเช็คความปลอดภัยบริเวณห้องตัวเอง»
«ภรรยาของเขาล่ะ? เธออยู่ห้อง 12B»
วิชัยเปิดแท็บเล็ตดูข้อมูล «คุณพรพิมล สุวรรณทิพย์ไม่มีรหัสแยกครับ แต่เธออาจจะรู้รหัสของสามีได้»
«เธอใช้ รหัส นั้นเมื่อไหร่?»
«ผมต้องตรวจสอบ บันทึก โดยละเอียดครับ»
อรอนงค์หันไปมองห้อง 13A อีกครั้ง เจ้าหน้าที่นิติเวชคนหนึ่งกำลังเก็บตัวอย่างเลือดจากเสื้อของศพ อีกคนถ่ายรูปรอยถลอกบนพรม
«ลงไปดู บันทึก เดี๋ยวนี้» อรอนงค์พูด «เอาข้อมูลทุกอย่างตั้งแต่เมื่อคืน 18.00 น. จนถึงตอนนี้มาให้ดิฉัน»
«ครับ» วิชัยพยักหน้า «ท่านผู้กำกับ จะอยู่ที่นี่หรือครับ?»
«อยู่ที่นี่ รอนิติเวชเสร็จ»
วิชัยเดินไปทางลิฟต์ อรอนงค์ยืนอยู่คนเดียว มองเข้าไปในห้อง
—
สี่สิบห้านาทีผ่านไป
ร.ต.ท. สมพร หัวหน้าทีมนิติเวช เดินออกมาจากห้อง ดึงหน้ากากออก ใบหน้าอ่อนล้า
«ท่านผู้กำกับ» เขาไหว้ «ผมตรวจเบื้องต้นเสร็จแล้วครับ»
«บอกมา»
สมพรหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา «เหยื่อชายอายุประมาณ 50-55 ปี ตายแล้วประมาณ 8-10 ชั่วโมง คำนวณจากอุณหภูมิศพและความแข็งของกล้ามเนื้อ»
«ตายตอนไหน?»
«ระหว่าง 23.00-01.00 น. เมื่อคืนนี้ครับ»
อรอนงค์พยักหน้า «สาเหตุการตาย?»
«บาดแผลแทงตรงหัวใจครับ ลึกประมาณ 8 เซนติเมตร ทะลุเข้าไปถึงหัวใจห้องล่างซ้าย เลือดออกในช่องอกมาก ตายในเวลาไม่เกิน 2-3 นาที»
«อาวุธ?»
«ใบมีดเล็ก คมทั้งสองข้าง กว้างประมาณ 2-3 เซนติเมตร» สมพรเปิดภาพในแท็บเล็ต แสดงรูปบาดแผลถ่ายใกล้ «ดูจากรูปแบบบาดแผล น่าจะเป็นมีดแบบพกพา หรือมีดกรรไกรครับ»
«หาเจอไหม?»
«ยังครับ เราค้นทั่วทั้งห้องแล้ว ไม่พบอาวุธ»
อรอนงค์มองภาพบาดแผล «แทงครั้งเดียว?»
«ครับ แรงมาก ทิศทางตรง ผู้กระทำรู้จุดที่ต้องแทง»
«มีเลือดบนพื้นไหม?»
«ไม่มีครับ มีแต่บนเสื้อและโซฟาเท่านั้น» สมพรเปิดภาพอื่น «แปลกตรงนี้ครับ ถ้าถูกแทงตรงหัวใจ เหยื่อควรจะล้มลงทันที แต่เขานั่งอยู่บนโซฟาในท่าทีที่เรียบร้อย»
«ศพถูกเคลื่อนย้าย» อรอนงค์พูด
«ครับ ผมคิดแบบนั้นเหมือนกัน» สมพรขยายภาพรอยถลอกบนพรม «รอยนี้น่าจะเกิดจากการลากศพมาจากที่อื่น แต่ไม่มีรอยเลือดตามพื้น แปลว่าศพถูกเคลื่อนหลังจากเลือดหยุดไหลแล้ว หรือมีอะไรบางอย่างรองรับไว้»
อรอนงค์จ้องดูรอยถลอก «ลากมาจากไหน?»
«น่าจะเป็นห้องนอนครับ เราพบคราบเลือดเล็กน้อยบนพรมข้างเตียง»
«ลายนิ้วมือ?»
«มีแต่ของเหยื่อเท่านั้นครับ บนลูกบิดประตู โต๊ะ ที่จับตู้ ทุกที่» สมพรหยุดพูดชั่วขณะ «และที่แปลกคือไม่มีลายนิ้วมือบนแก้วน้ำที่โต๊ะกาแฟ ใสสะอาดเกินไป เหมือนถูกเช็ดแล้ว»
«ทำไมต้องเช็ดล่ะครับ?»
«ไม่แน่ใจครับ»
อรอนงค์เดินเข้าไปในห้อง เจ้าหน้าที่นิติเวชส่วนใหญ่เสร็จงานแล้ว เหลือแค่คนเดียวที่กำลังเก็บตัวอย่างผ้าจากโซฟา
เธอเดินไปที่ห้องนอน ห้องกว้าง เตียงใหญ่ มีผ้าปูสีขาวยับยู่เล็กน้อย หมอนสองใบ หนึ่งใบนอนราบ อีกใบมีรอยหัว
บนพรมข้างเตียงด้านซ้าย มีคราบเลือดเล็กๆ เท่าฝ่ามือ
อรอนงค์ก้มลงมองใกล้ คราบแห้งแล้ว สีน้ำตาลเข้ม รูปร่างไม่สม่ำเสมอ
«เขาถูกแทงตรงนี้» เธอกระซิบ «แล้วถูกลากออกไปนั่งโซฟา»
«ทำไมล่ะครับ?» สมพรยืนอยู่ข้างหลัง
«เพื่อ จัดฉากค่ะสมพร» อรอนงค์ลุกขึ้นยืน «ผู้กระทำต้องการให้เราคิดว่าเหยื่อนั่งอยู่บนโซฟาตอนถูกฆ่า ไม่ใช่ในห้องนอน»
«แล้วทำไมต้องจัดฉากล่ะครับ?»
อรอนงค์ไม่ตอบ เธอเดินไปที่ห้องน้ำ ห้องน้ำกว้าง มีอ่างอาบน้ำและฝักบัว กระจกใหญ่ ทุกอย่างสะอาด
เธอเดินไปที่หน้าต่างเล็กๆ ข้างฝักบัว หน้าต่างเปิดออกไปด้านนอก แต่มีราวกันตก
อรอนงค์เอื้อมมือไปจับราว สัมผัสเย็น เธอมองลงไปด้านล่าง เห็นระเบียงของห้อง 12B อยู่ต่ำกว่าลงมาประมาณ 3 เมตร
ระยะห่างระหว่างระเบียงทั้งสองประมาณ 3 เมตรเช่นกัน
เธอยืนนิ่งอยู่นาน มองราวกันตกอย่างละเอียด
มีอะไรบางอย่าง
รอยเล็กๆ บนโลหะ เกือบมองไม่เห็น เหมือนมีอะไรถูกผูกไว้แล้วดึงออก
«สมพร มาดูนี่» อรอนงค์เรียก
สมพรเดินเข้ามา «มีอะไรหรือครับ ท่านผู้กำกับ?»
«รอยนี้» อรอนงค์ชี้ «ดูเหมือนมีเชือกหรือสายอะไรบางอย่างผูกไว้»
สมพรก้มลงมองใกล้ แล้วหยิบแว่นขยายออกมาดู «ครับ มีรอยถลอกจากเส้นใยเชือก ค่อนข้างใหม่»
«เก็บตัวอย่างเส้นใยที่พอมีได้ไหม?»
«ได้ครับ»
อรอนงค์มองลงไปที่ระเบียงห้อง 12B อีกครั้ง «ห้อง 12B เป็นของใคร?»
«คุณพรพิมล ภรรยาของเหยื่อครับ»
อรอนงค์ยืนนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง จากนั้นเดินออกจากห้องน้ำ กลับไปที่ห้องนั่งเล่น
วิชัยเดินออกมาจากลิฟต์ ถือแท็บเล็ตในมือ «ท่านผู้กำกับ ครับ ผมได้ข้อมูล บันทึก แล้ว»
«เจออะไร?»
«มีบางอย่างแปลกๆ ครับ» วิชัยเปิดแท็บเล็ตให้ดู «ภาพบันทึกมีช่วงที่หายไป»
«หายไป?»
«ครับ เมื่อคืนเวลา 22.57-23.00 น. ภาพดับไป 3 นาที»
อรอนงค์จ้องดูหน้าจอ ภาพวิ่งปกติ แล้วดับเป็นสีดำ 3 นาทีพอดี แล้วกลับมาปกติ
«ระบบขัดข้องหรือเปล่า?»
«ไม่ครับ บันทึก แสดงว่ามีคนปิดกล้องจาก ระบบรีโมท» วิชัยเลื่อนดูข้อมูล «ต้องใช้ รหัสเข้าถึง ถึงจะทำได้»
«ใครบ้างที่มีรหัส?»
«มีเพียงสามคนครับ» วิชัยตอบ «คุณวิศิษฏ์ คุณสมพงษ์ และคุณชัยพร»
อรอนงค์เงียบไปครู่หนึ่ง «ตรวจสอบว่าใครใช้ รหัส ปิดกล้อง»
«ผมตรวจแล้วครับ» วิชัยหยุดพูดชั่วขณะ «เป็น รหัส ของคุณชัยพร»
«แต่ผมคิดว่าแปลกครับ» วิชัยพูดต่อ «ทำไมเหยื่อต้องปิดกล้องเอง? ถ้าจะทำอะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้ ทำไมไม่ปิดนานกว่า 3 นาที? หรือว่า… ไม่ใช่เหยื่อที่ปิด แต่เป็นคนอื่นที่ใช้รหัสเขา»
อรอนงค์หันมามองวิชัย «เธออยู่ไหนตอนนี้?»
«ห้อง 12B ครับ รออยู่»
«ไปคุยกับเธอ» อรอนงค์เดินไปทางลิฟต์ «ตอนนี้เลย»
วิชัยเดินตาม ทั้งสองเข้าลิฟต์ กดปุ่ม 12
«ท่านผู้กำกับ คิดว่าเธอเกี่ยวข้องหรือครับ?» วิชัยถามเบาๆ
«ไม่รู้» อรอนงค์ตอบ «แต่ทำไมเธอต้องปิดกล้อง?»
ลิฟต์เคลื่อนลงช้าๆ เสียงกริ่งนุ่มนวล
ประตูเปิด ชั้น 12 มีห้องพักสองห้อง 12A และ 12B
อรอนงค์เดินไปที่ 12B วิชัยเคาะประตู
เสียงฝีเท้าเบาๆ จากข้างใน ประตูเปิด
ผู้หญิงวัยสี่สิบกลางๆ ยืนอยู่หน้าประตู ผมยาวสีดำเกล้าไว้ตรงหลัง ใบหน้าสวย แต่เย็นชา ไม่มีอารมณ์ ดวงตาแดง แต่ไม่มีน้ำตา
«สวัสดีค่ะ» เธอพูดเสียงเรียบ «ดิฉันคือพรพิมล สุวรรณทิพย์ ภรรยาของชัยพร»
อรอนงค์มองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง «พ.ต.อ.หญิง อรอนงค์ สุริยะวงศ์ กองสืบสวน กองบัญชาการตำรวจนครบาล นี่ ร.ต.อ. วิชัย มณีรัตน์»
พรพิมลพยักหน้า «เข้ามาคุยข้างในได้ค่ะ»
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้อง ห้องเรียบง่าย สะอาด เฟอร์นิเจอร์สีขาวและเบจ มีหน้าต่างใหญ่มองออกไปเห็นถนนสุขุมวิท
พรพิมลนั่งลงบนโซฟาสีขาว มือทั้งสองวางบนตักเรียบร้อย ท่าทางสงบ ไม่หวั่นไหว
«ดิฉันเสียใจด้วยค่ะ» อรอนงค์พูด
«ขอบคุณค่ะ» พรพิมลตอบ ใบหน้ายังคงเรียบเฉย
วิชัยสังเกตเห็นรอยแผลเล็กๆ บนมือขวาของพรพิมล บริเวณนิ้วโป้งและนิ้วชี้ เป็นรอยถลอกสีแดงเล็กน้อย
«คุณพรพิมล เมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหนค่ะ?» อรอนงค์ถาม
«อยู่ที่นี่ค่ะ นอนตั้งแต่ประมาณ 22.00 น.»
«คนเดียว?»
«ค่ะ» พรพิมลตอบเรียบ «ดิฉันกับสามีแยกห้องนอนกันมานานแล้วค่ะ»
«คุณไม่ได้ขึ้นไปที่ห้อง 13A เลยเมื่อคืน?»
«ไม่ค่ะ»
อรอนงค์เงียบไปครู่หนึ่ง «คุณมี รหัสเข้าถึง ของระบบ CCTV ใช่ไหมค่ะ?»
พรพิมลนิ่งอึดใจหนึ่ง แววตาเปลี่ยนไปนิดหน่อย «ค่ะ ดิฉันได้มาจากสามี กรณีต้องการปรับระบบในห้อง»
«เมื่อคืนเวลา 22.57 น. มีคนใช้ รหัส ของคุณปิดกล้อง CCTV ชั้น 13 ไป 3 นาที»
พรพิมลไม่ตอบทันที มือของเธอขยับเล็กน้อย «ดิฉัน… ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ»
«งั้นใครทำ?»
«ดิฉันไม่รู้ค่ะ บางทีมี รหัส รั่วไหล หรือมีคนใช้ รหัส ของดิฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต»
«รหัสอยู่ที่ไหน?»
«บันทึกไว้ในโทรศัพท์ค่ะ»
«ขอดูได้ไหมค่ะ?»
พรพิมลหยิบโทรศัพท์ออกมา ปลดล็อค เปิดแอปพลิเคชันโน้ต แสดงตัวเลขหกหลัก
วิชัยจดตัวเลขลง ตรวจสอบ «ตรงกับ รหัส ที่ใช้เมื่อคืนครับ ท่านผู้กำกับ»
อรอนงค์มองพรพิมล «โทรศัพท์หายไหมค่ะ? หรือมีใครยืมไปบ้าง?»
«ไม่เคยค่ะ ดิฉันเก็บไว้ตลอด»
«เมื่อคืนโทรศัพท์อยู่กับคุณตลอดเวลา?»
«ค่ะ วางไว้ข้างเตียง»
อรอนงค์เงียบไปอึดใจหนึ่ง แล้วหันไปมองหน้าต่าง «คุณพรพิมล มีระเบียงข้างนอกใช่ไหมค่ะ?»
«ค่ะ มีค่ะ»
«ขอดูได้ไหม?»
พรพิมลลุกขึ้น นำทางไปที่หน้าต่างใหญ่ เปิดออกไป มีระเบียงเล็กๆ กว้างประมาณสองเมตร
อรอนงค์เดินออกไปที่ระเบียง มองขึ้นไปด้านบน เห็นระเบียงของห้อง 13A สูงขึ้นไปประมาณสามเมตร
ระยะห่างพอดี
เธอยืนนิ่งอยู่นาน จากนั้นหันกลับมามองพรพิมล
«มือคุณบาดเจ็บค่ะ» อรอนงค์พูด
พรพิมลมองมือตัวเอง «อ๋อ ค่ะ เมื่อวานดิฉันใช้กรรไกร บาดนิ้วนิดหน่อย»
«ใช้กรรไกรทำอะไร?»
«ตัดผ้าค่ะ ดิฉันชอบเย็บผ้า เป็นงานอดิเรก»
อรอนงค์พยักหน้าช้าๆ «ขอบคุณค่ะ วันนี้คงไม่รบกวนแล้ว ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม เราจะกลับมาคุยอีกครั้ง»
«ได้ค่ะ»
ทั้งสามคนเดินออกจากห้อง ประตูปิด
ในลิฟต์ วิชัยพูด «ท่านผู้กำกับ ผมสังเกตอีกอย่างครับ ตอนที่เราถามเรื่องโทรศัพท์ เธอหยุดพูดนิดหน่อย ก่อนจะตอบว่า ‘ไม่เคย’ แปลว่าเธอกำลังคิด กำลังเลือกคำพูด ไม่ใช่ตอบตรงๆ»
อรอนงค์พยักหน้าช้าๆ «เห็นด้วย และท่าทางของเธอเย็นชาเกินไป สามีเพิ่งตาย แต่ไม่มีน้ำตา ไม่ตกใจ ไม่โกรธ… เหมือนคาดการณ์ไว้แล้ว»
«คุณคิดว่าเธอเกี่ยวข้องหรือครับ?»
«มีอะไรบางอย่างที่เธอไม่ได้บอก» อรอนงค์ตอบ «แต่ยังไม่พอที่จะสรุป»
«รอยแผลที่มือล่ะครับ?»
«อาจจะเป็นจากกรรไกรจริง» อรอนงค์พูด «หรืออาจจะเป็นจากอย่างอื่น»
«อะไรครับ?»
อรอนงค์ไม่ตอบ เธอยืนนิ่ง มองตัวเลขชั้นเปลี่ยนไป
13… 12… 11…
*รอยเชือกเสียดสี* เธอคิด
ลิฟต์หยุด ประตูเปิด ชั้น 1
อรอนงค์เดินออกไป เท้าก้าวแน่วแน่ แต่ในหัวของเธอ ภาพต่างๆ เริ่มต่อเข้าหากัน
ห้องปิดตาย ศพที่ถูกเคลื่อน รอยเชือกบนราวระเบียง รหัสเข้าถึง ที่ถูกใช้ รอยแผลบนมือภรรยา
ระยะห่างระหว่างชั้น 13 กับชั้น 12
สามเมตร
พอดี
—
**End of Chapter 2**
—
**Word Count**: ~2,100 words
**Location**: ~/mint-workspace/projects/locked-room-13/chapters/chapter-02-crime-scene.md
**Status**: Chapter 2 เสร็จสมบูรณ์
**Next**: Chapter 3 – รายงานชันสูตร
**Clues ที่ปูใน Chapter 2:**
– ✅ CCTV ช่องว่าง 3 นาที (รหัสของพรพิมล)
– ✅ ไม่มีลายนิ้วมืออื่นนอกจากเหยื่อ
– ✅ ศพถูกเคลื่อนจากห้องนอน
– ✅ รอยเชือกบนราวระเบียงห้องน้ำ
– ✅ รอยแผลบนมือพรพิมล (อ้างว่าจากกรรไกร)
– ✅ ระยะห่างระหว่างชั้น 13-12 = 3 เมตร