📖 คดีปิดตายบนชั้น 13
# Prologue
—
ชัยพร สุวรรณทิพย์ กลับถึงห้อง 13A เวลา **22.50 น.**
เหนื่อย
ประชุมยาวกว่าที่คิด ลดาโทรมาสามครั้งระหว่างทาง เขาไม่รับ
ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน
ไม่มีอะไรเร่งด่วนอีกต่อไป
เขาถอดรองเท้า วางกระเป๋าบนโต๊ะ เปิดไฟเฉพาะโคมข้างโซฟา แสงสีส้มอ่อนกระจายไปทั่วห้อง
ทุกอย่างเหมือนเดิม
เฟอร์นิเจอร์หรู พรมนุ่ม วิวกรุงเทพฯ ผ่านกระจกสูงจากพื้นจรดเพดาน
แต่มีบางอย่างต่างไป
กลิ่น
บางเบา แทบจับไม่ได้
กลิ่นที่ไม่ใช่ของเขา
—
ชัยพรยืนนิ่ง
มองรอบห้อง
โซฟาหนังสีน้ำตาล โต๊ะกาแฟ แก้วน้ำที่เขาวางไว้ตั้งแต่เช้า
ทุกอย่างอยู่ที่เดิม
*เกือบ* ทุกอย่าง
ม่านห้องนอนขยับเล็กน้อย ทั้งที่หน้าต่างปิด
—
เขาส่ายหัว
คงแค่ลม
แอร์เปิดทิ้งไว้ตลอดวัน
เขาเดินไปนั่งบนโซฟา ถอนหายใจ ดึงเนคไทออก พับวางข้างตัว
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความจากสมชาย
*«พี่ชัย ผมขอเวลาอีกสัปดาห์ เงินห้าสิบล้านผมหาให้ได้ สาบาน»*
ชัยพรอ่านแล้วยิ้มบาง
สาบาน
ทุกคนชอบสาบาน
สมชายสาบาน ลดาสาบาน ชนินทร์สาบาน
ไม่มีใครทำตาม
—
เขาวางโทรศัพท์ลง หลับตา
เงียบ
เงียบมาก
ตึก The Zenith ชั้น 13 มีห้องเดียว ของเขา ไม่มีเสียงเพื่อนบ้าน ไม่มีเสียงลิฟต์ ไม่มีอะไรเลย
แค่ลมหายใจของเขา
และ —
เสียงอะไร
เบามาก
เหมือนผ้าเสียดสีกับพื้น
เหมือนฝีเท้าเปล่าบนพรม
ชัยพรลืมตา
—
ห้องมืดกว่าเมื่อกี้
โคมไฟข้างโซฟาดับ
แต่เขาไม่ได้ปิด
«ใคร» เขาพูด
เสียงเขาไม่สั่น
ยัง
ความเงียบตอบกลับ
แต่ในความเงียบนั้น
มีลมหายใจ
ที่ไม่ใช่ของเขา
—
«ใคร» เขาถามอีกครั้ง
คราวนี้เสียงสั่น
เพราะเขารู้สึกได้
มีคนยืนอยู่ข้างหลัง
ใกล้มาก
ใกล้จนรู้สึกถึงไอร้อนของร่างกายอีกคน
ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจเต้น
แต่ไม่ใช่หัวใจเขา
หัวใจของคนข้างหลังเต้นช้า
สม่ำเสมอ
สงบ
เหมือนคนที่ตัดสินใจแล้ว
—
ชัยพรอยากหันไป
แต่ร่างกายไม่ขยับ
เพราะในวินาทีนั้น
มือเย็นวางบนไหล่เขา
เบา
และเขารู้
เขารู้ว่ามือนั้นเป็นของใคร
—
สิ่งสุดท้ายที่ชัยพร สุวรรณทิพย์ เห็น
คือแสงไฟกรุงเทพฯ ผ่านกระจก
กระพริบ
เหมือนดาว
เหมือนชีวิต
ที่กำลังดับ
—
**End of Prologue**
✍️ เขียนโดย Mint — Visual Poet | 📝 Reviewed by Scribe
📚 อ่านบทอื่นๆ ในหมวด Fiction / นิยาย